مقالات

خلاصه : محدوده سیستان در يکي از مناطق خشک کشور واقع‌شده است که وضعيت آب آن در شرايط مساعدي قرار ندارد. این منطقه در شمال استان سیستان و بلوچستان در مرز ایران و افغانستان واقع‌شده است. شهرهای زابل و زهک در این محدوده قرار دارند. تعداد روستاهای این محدوده قابل توجه بوده که در صورت تداوم کم آبی با خطر جدی مواجه خواهد شد.

خلاصه : میانگین دمای جهانی در سال ۲۰۲۴، ۱.۵۵ درجه سانتیگراد بالاتر از میانگین سال‌های ۱۸۵۰-۱۹۰۰ بوده و گرم‌ترین سال در تاریخ ثبت شده است. اقیانوس‌ها گرم‌تر شده‌اند، سطح دریاها بالا آمده و اسیدی شدن افزایش یافته است. یخ‌های قطبی با سرعت نگران‌کننده‌ای در حال ذوب شدن هستند و آب و هوای شدید، اثرات مخربی در سراسر جهان داشته است. برای مقابله با این وضعیت، تلاش‌ها برای تقویت سیستم‌های هشدار زودهنگام و خدمات آب و هوایی در حال افزایش است. نقش CO2 در تغییرات آب و هوایی: افزایش غلظت CO2 ناشی از فعالیت‌های انسانی، عامل اصلی تغییرات آب و هوایی است و بیشتر از هر گاز گلخانه‌ای دیگری بر نیروی تابشی تاثیر می‌گذارد. غلظت CO2 در جو از هر زمان در ۲ میلیون سال گذشته بیشتر است. حدود نیمی از CO2 منتشر شده توسط انسان در جو باقی می‌ماند و بقیه توسط اقیانوس‌ها و پوشش گیاهی جذب می‌شوند.

خلاصه : مواد و ترکیب هاي مختلفی در آب وجود دارند که روي کیفیت شیمیائی و فیزیکی آب مؤثر می باشند که در اثر شرایط خاصی چون افزایش و کاهش دبی دچار تغییراتی می شوند. یکی از این شرایط خشکسالی می باشد کـه کاهش دبی و تغییرات کیفی آب را به همراه دارد. در این تحقیق جهت تحلیل خشکسالی هاي استان سیستان و بلوچستان از شاخص نمره استاندارد که یکی از شاخص هاي پیشنهادي سازمان هواشناسی جهانی می باشد بهره گرفته شده است. بر اساس این شاخص استان سیستان و بلوچستان در طـول دوره آمـاري (1976-2005)، بـه تناوب خشکسالی ها و ترسالی هاي گوناگونی را با شدت هاي مختلف تجربه کرده است. به طوریکـه بیشـترین فراوانی خشکسالی ها مربوط به خشکسالی هاي ضعیف با 26/7 درصد و خشکسالی هاي متوسط بـا 20 درصـد بوده است.سپس بر اساس همین شاخص، سال هاي تر و خشک مشخص و در نهایت سال هاي 2000 تا 2004 به عنوان نماینده سال هاي خشک انتخاب گردید.در مطالعه کیفی جریان هاي سطحی نیـز از نتـایج آزمـایش چهار ایستگاه هیدرومتري رودخانه هاي سیانجاه، هیرمند، بمپور و باهوکلات طی یـک دوره 10 سـاله (-2006 1997) استفاده گردید. بیشترین تغییرات در غلظت کاتیون ها و آنیون ها در ایستگاه پایاب سد کهک مشاهده گردید که میزان آنها در حدود 22 درصد بود. مقدار EC نیز در دوره شاخص خشکسالی داراي تغییراتی بـود . به طوریکه در سال هاي شاخص خشکسالی نسبت به میانگین درازمدت در ایستگاه هاي پایاب سد کهک، دامن، لادیز و پیردان به ترتیب ،12/7 ،2/5 0/95 و 0/03 درصد افزایش یافت. در واقع کاهش دبی پایه رودخانه و افزایش دما در اثر خشکسالی باعث افزایش مقدار EC شده بود. و در نهایت از لحاظ مقدار نسبت جذب سدیم نیز شاهد 5/5 درصد افزایش در دوره خشک بودیم.

خلاصه : کمبود آب آشامیدنی در استان سیستان و بلوچستان مسئلهای است که دولت با آن روبرو است. سوال مقاله حاضر این است که سیاست دولت چه تاثیری بر تامین آب آشامیدنی استان سیستان و بلوچستان گذاشته است؟ فرضیه مورد بررسی این است که تمرکز بر سیاست توسعه کشاورزی، ضعف مدیریت به هم پیوسته و ضعف بهره از جوامع محلی تاثیر چشمگیری بر ضعف دسترسی به آب آشامیدنی سالم در این منطقه گذاشته است. جامعه مورد مطالعه، روستای آزاتی است که در مدل چرخ های سیاستگذاری عمومی مورد واکاوی قرار گرفته است و روش سنجش جامعه این پژوهش نیز تحلیلی- کیفی است. داده ها از طریق فیش برداری منابع کتابخانه ای و مصاحبه با کارشناسان جمع آوری شده است. نتایج نشان میدهد، تمرکز بر سیاست توسعه کشاورزی، ضعف مدیریت به هم پیوسته سازمانهای دولتی و بهره ضعیف از نقش جوامع محلی از دلایل کم آبی در آزاتی بوده است. درآخر پیشنهاد میشود برای دستیابی به آب و توسعه پایدار در این منطقه همکاری میان ذینفعان، مدیریت پایدار و حکمرانی خوب لحاظ شود.

خلاصه : مدل تخصيص مشارکتي آب به عنوان يك مدل جامع برای تخصيص کارا و منصفانه آب در يك حوزه رودخانه طراحي شده است. اين مدل شامل دو مرحله مي باشد: مرحله اول، تخصيص اوليه آب، که با استفاده از مدل لكسيكوگرافيكي حداقل حداکثر نسبت کمبود آب، آب بين مصرف - کنندگان تخصيص داده مي شود و مرحله دوم،تخصيص مجدد آب و منافع خالص جهت رسيدن به يك تخصيص کارا و بهينه از طريق انتقال آب که شامل سه زير مدل برنامه ريزی آب آبياری، مدل هيدرولوژيكي اقتصادی حوزه رودخانه و تئوری بازی مشارکتي مي باشد. اين بررسي به منظور تخصيص بهينه منابع آب مخازن چاه نيمه با از استفاده مدل های نظريه بازی ها در يك دوره 12 ماهه درسال 1380 انجام شد. نتايج حاصل از تخمين مدل لكسيكوگرافيكي حداقل - حداکثر نسبت کمبود آب نشان داد، نسبت رضايتمندی برای آب شرب 0/89 تا 1 متغير بوده که برای بخش کشاورزی بين 1 تا 0/49 و برای آب تخصيصي به مخازن اين نسبت برای همه ماه ها کمتر از يك بدست آمد. نتايج حاصل از مدل هيدرولوژيكي اقتصادی حوزه رودخانه نشان دادند که سود و مقدار آب تخصيصي در کل دوره مورد بررسي برای آب شرب در حالت تخصيص بهينه نسبت به تخصيص اوليه افزايش و برای بخش کشاورزی کاهش يافته است. در جريان تخصيص مجدد سود بر مبنای مفهوم ارزش شاپلي بيشترين سود متعلق به آب شرب زاهدان بود که دارای بيشترين دريافتهای جانبي از ديگر شرکاء و منافع افزوده درکل دوره مي باشد. کمترين سود نيز متعلق به بخش کشاورزی بوده است.

خلاصه : مدیریت منابع آب در کشور و منطقه به دلیل افزایش تقاضا و کاهش سرانه آب، با مشکلات اساسی رو به رو شده است، لذا بخش کشاورزی به عنوان یکی از بخش های پرمصرف آب، با چالش های جدی در زمینه تامین آب مورد نیاز خود مواجه است. استان کرمان با اقلیم خشک و بیابانی، همواره با مشکل کمبود آب رو به رو بوده و تولید پسته، به عنوان یکی از محصولات استراتژیک، این استان را در آستانه نابودی قرار داده است همچنین کمبود این منبع حیاتی، میتواند به طور مستقیم بر تولید و کیفیت این محصول ارزآور، اثرگذار باشد. هدف این پژوهش بررسی و ارائه راهکارهای مناسب برای حل مناقشات موجود در مدیریت منابع آب شمال استان کرمان با استفاده از تئوری بازی ها می باشد، بدین شکل که پس از مشخص کردن بازیکنان و استراتژی های آنان به حل بازی پرداختیم و در نهایت مطلوب ترین حالت تصمیم گیری در مدیریت بهتر منابع آب منطقه به دست آمد، برای این منظور، داده های پژوهش که از 165 پرسشنامه تکمیل شده به روش خوشه ای دو مرحله ای از کشاورزان منطقه در سال زراعی 1402 - 1401 ، اطلاعات تحقیق حاصل شد. در نهایت نتایج مطالعه نشان داد که استراتژی بهینه برای مدیریت منابع آب در تولید پسته، کاهش سطح زیر کشت توسط کشاورزان و دریافت آب بها توسط دولت است. انتخاب سایر استراتژی ها، به معنای ضرر بیشتر برای کشاورزان یا جامعه خواهد بود.

خلاصه : مدیریت آب در بخش كشاورزی به عنوان مهمترین مصرف كننده آب ضروری است. ارزیابی مقدار آب واقعی مورد استفاده محصولات مختلف كشاورزی میتواند در شناخت و ارائه راهکارهای مناسب برای كاهش مصرف آب كشاورزی بسیار مؤثر باشد. در این تحقیق جهت بررسی مقدار آب مورد مصرف محصولات تولیدی استان سیستان و بلوچستان از شاخص های ردپای آب و شاخص تأمین نسبی آب آبیاری استفاده شد. شاخص ردپای آب به عنوان یک شاخص جامع نشان دهنده مقدار واقعی آب مصرفی بر اساس شرایط و اقلیم هر منطقه میباشد. ردپای آب در چهار جزء ردپای آب سبز، آبی، خاكستری و سفید مورد بررسی قرار گرفت. همچنین بهره‌وری آب محصولات مختلف از دیدگاه اقتصادی بررسی شد. نتایج نشان داد در بین محصولات زراعی و باغی به ترتیب گندم و پسته بالاترین ردپای آب سبز را داشتند. از نظر ردپای آبی، ذرت، انار و انگور دارای كمترین ردپای آبی بودند. از نظر ردپای آب خاكستری، گندم و پسته بهترتیب بالاترین ردپای آب خاكستری را دارا بودند. از دیدگاه ردپای آب سفید نیز گندم و پسته بیشترین ردپای آب را داشتند. در مجموع ردپای آب، گندم از بین محصولات زراعی و پسته از محصولات باغی بالاترین ردپای آب را دارا بودند. از دیدگاه بهره‌وری اقتصادی از بین محصولات زراعی، جو و گندم كمترین بهرهوری اقتصادی و ذرت خوشه‌ای بیشترین بهره‌وری اقتصادی را داشت. ازمحصولات باغی موز با2562/64 هزار ریال بر متر مکعب بیشترین و پسته 29/4هزار ریال بر متر مکعب كمترین بهره وری اقتصادی را دارا بودند. مقادیر شاخص تأمین نسبی آب آبیاری بیشتر از یک بهدست آمد كه نشان میدهد تمامی محصولات بیش از اندازه آبیاری میشوند. بنابراین با توجه به بالابودن ردپای آب در محصولات تولیدی استان بایستی اولویت كاشت محصولات در هر منطقه بر اساس ردپای آب مورد توجه قرار گیرد. همچنین جهت افزایش بهره وری آب آبیاری از روشهای كم آبیاری استفاده شود.

خلاصه : خرما یکی از مهمترین محصولات باغی ایران است که نقش به‌سزایی در ارزش افزوده بخش کشاورزی، اقتصاد و امنیت غذایی دارد. محدودیت منابع آب از اصلیترین چالش های تولید این محصول در مناطق مختلف است؛ لذا مدیریت مصرف و استفاده بهینه از منابع آب در تولید امری ضروری است. یکی از راهکارهای عملی مدیریت منابع آب، برآورد نیاز آبی گیاه و تعیین مقدار حجم آب مصرفی در مراحل مختلف تولید محصول است. به منظور محاسبه میزان حجم آب مصرف شده توسط محصولات کشاورزی در مراحل رشد، از شاخص آب مجازی استفاده میشود. لذا در این تحقیق ابتدا نیاز آبی خرما با استفاده از مدل CROPWAT به دست آمد. سپس حجم آب مجازی، ردپای آب، مصرف در استان سیستان و بلوچستان آب آبی و مصرف آب سبز برای سال 1390 تا 1396 محاسبه شد. نتایج نشان داد متوسط نیاز آبی خرما در این استان 46659 مترمکعب 21976/52 مترمکعب بر هکتار است درصورتی که متوسط آب مصرف شده برای تولید این محصول 46659/58 بر هکتار اندازه گیری شد که نشان از بهره وری پایین مصرف آب به منظور تولید خرما در این استان دارد. به طوری که بهره وری آب خرما 29/ 0 کیلوگرم بر مترمکعب محاسبه شد. متوسط برداشت سالانه از منابع آب برای تولید خرما 399/67 میلیون متر مکعب برآورد شد. ایرانشهر، سراوان، سرباز و نیکشهر بیشترین میزان برداشت از منابع آب را داشتند. میانگین آب مجازی خرما 3/82 مترمکعب بر کیلوگرم محاسبه شد. نتایج تخمین ردپای آب نشان داد این استان پتانسیل پایینی آب مجازی خرما در استفاده از آب باران جهت آبیاری محصول خرما دارد.

خلاصه : دشت سیستان در شرق کشور ایران واقع شده است و اراضی قابل کشت در این دشت داراي وسعتی معادل 140 هزار هکتا ر می باشد . با توجه به بارندگی کم سالانه و اقلیم خشک منطقه ،منبع اصلی آب آبیاري در این دشت رودخانه مرزي هیرمند است . حق آبه ایران از این رودخانه 22 متر مکعب در ثانیه می باشد . در این بررسی میزان آب مورد نیاز براي آبیاري اراضی کشاورزي سیستان که با استفاده از لیسی متر زهکش دار واقع در ایستگاه تحقیقات کشاورزي زهک اندازه گیري شده است و همچنین با استفاده از روش هاي تجربی نظیر لینکر ، آلبرخت، بلینی- کریدل ، هارگریوز- سامانی ، و روش تشتک تبخیر برآورد و با نتایج حاصل از لیسیمتر مقایسه شده اند و بر این اساس هیدرومدول دشت سیستان محاسبه شده است . در این بررسی نتیجه گیري شده است که حق آبه مذکور نمی تواند براي آبیاري تمام اراضی کشاورزي سیستان مورد استفاده قرار گیرد و فقط براي آبیاري بخشی از اراضی مذکور کفایت می کند . بحث وبررسی پیرامون راهکارهاي افزایش سطح زیر کشت با حق آبه مذکور از اهداف این مطالعه می باشد .

خلاصه : به طور متوسط، 70 درصد از کل برداشت آب های جهانی جهت تولیدات محصولات کشاورزی استفاده می شود. یکی از راهکارها جهت مدیریت منابع آب در بخش کشاورزی، تعیین مقدار واقعی حجم آبی است که در فرایند تولید محصولات کشاورزی مصرف شده است که به منظور برآورد میزان مصرف واقعی آب توسط محصولات مختلف کشاورزی از شاخص آب مجازی استفاده میشود. در این راستا، میزان مصرف واقعی آب محصولات عمده زراعی و باغی استان سیستان و بلوچستان برای سال زراعی 1396 - 1395 با استفاده مدل CROPWAT محاسبه شد. نتایج نشان میدهد که، کل میزان بهرهبرداری از منابع آب استان 582 / 780 میلیون متر مکعب برآورد شده است که بیش از 49 درصد از آن، به تولید محصول خرما اختصاص داده شده است و همچنین میانگین آب مجازی مصرف شده برای تولید محصولات کشاورزی 1437 متر مکعب بر هکتار محاسبه شده که گوجه فرنگی با تولید 850 / 7 و سیب زمینی با تولید 344 / 7 کیلوگرم به ازای مصرف یک متر مکعب آب، بیشترین میزان بهره وری را در مصرف آب کشاورزی داشته‌اند.

خلاصه : تشدید بحران آب ناشی از خشکسالی متناوب چند ساله ي اخیر بر اهمیت مدیریت منابع آب در نواحی خشک کشور که تنها جهت فعالیت هاي اجتماعی و اقتصادي خود متکی بر ذخیره محدود آبخوان هاي دشت ها می باشند، افزوده است.(اکبري و همکاران 1388 )با توجه به مقاوم وصبور بودن درخت خرما بر انواع خاکهاي شور و داراي کیفیت نامناسب،در کشور بر روي کیفیت خاك خرما کمتر کار شده است غافل از اینکه با رعایت برخی اصول در عملیات کود دهی و حفظ کیفیت خاك متوان میزان عملکرد خرما را به میزان قابل توجهی بالا برد . هم چنین با توجه به اینکه استان سیستان وبلوچستان داراي بالاترین سطح زیرکشت درخت خرما و دومین تولید کننده این محصول در کشور است و اساسی بودن نقش نخلستانها در اقتصاد منطقه این استان به عنوان هدف تحقیق تعیین گردید. دراین مقاله سعی شده است از طریق نمودارهاي کنترل کیفیت شاخصهاي مهم خاك براي حد بهینه خرما مورد بررسی قرا گیرد . آنها مورد آزمایش P ، K ، PH ، EC ،OC براي این منظور 25 نمونه از نخلستانهاي استان خاك برداري صورت گرفت و قرار گرفت ومشخص گردید که خاك هاي نخلستانهاي مورد آزمایش تفاوت هاي قابل توجهی از حد بهینه دارند.نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که هر چه حاصلخیزي و کیفیت خاك بهتر باشد باعث مصرف مناسب تري از منابع آب زیرزمینی میباشد.

خلاصه : سابقه و هدف: برای حفظ محیط زیست، بهداشت عمومی و کنترل آلودگی باید اطلاع دق یقی از میزان آلاینده ها به خصوص فلزا ت سنگین در محیط های آبی داشته باشیم . فلزات سنگین پایداری بالایی داشته و توانایی ایجاد خطر در موجودات زنده را دارند . لذا این تحقیق به منظور بررسی غلظت فلزات سنگین و مقایسه نتایج آن با استانداردهای ملی و جهانی صورت گرفت. مواد و روش ها : این تحقیق به روش توصیفی مقطعی در بهار 1389 انجام شد. در طول مدت تحقیق، تعداد 48 نمونه 16(7 ایستگاه چاه نیمه 1و 5ایستگاه چاه نیمه 2 و 4ایستگاه چاه نیمه 3) برداشت و غلظت فلزات سنگین (آهن، مس، سرب، بر، نیکل، وانادیوم، کادمیوم، سلنیوم، کروم، آرسنیک و جیوه) با دستگاه ICP-OES انداز ه گیری گردید یافته ها: نتایج حاصل از آنالیز نمونه ها و مقایسه آن ها با استانداردها نشان داد که میانگین غلظت کروم در چاه نیمه و میانگین غلظت کادمیوم، ن یکل، سرب در چاه نیمه (WHO) شماره 1 فراتر از استاندارد ملی و سازمان بهداشت جهانی شماره 1 و کادمیوم، سرب در چاه نیمه شماره 2 و 3 فراتر از استاندارد سازمان بهداشت جهانی بود. استنتاج: در سا ل های اخی ر تحقیقات متعدد نشان داده است مواد آلوده کننده مختلف مانند عناصر فلزی از را ه های گوناگون طبیعی و مصنوعی (فعالیت های انسان ) به سوی آب ها منتقل گردیده که پایش زیستی می تواند روش مطلوب و رضایت مندی برای اندازه گیری میزان فلزات سنگین و در دسترس بودن زیستی آن ها باشد . لذا برنامه ریزی جهت پایش مستمر منابع آب ضروری به نظر می رسد.

خلاصه : در این مطالعه میزان سطح مدیریت منابع آب زیرزمینی در هشت آبخوان آبرفتی واقع در استان زنجان توسط یک شاخص فیزیکی مبتنی بر مفاهیم آب موجود (آب قابل دسترس) و عرضه آب (برداشت آب) تحت شرایط تأمین نیاز آبی محیط برآورد کمیسازی شده و سپس براساس مقادیر سطح پایدار و نرمال شده است. سطح مدیریت منابع آب زیرزمینی تحت شرایط مدیریت نرمال و پایدار نوع کلاس مدیریتی آبخوان تعیین شد. مدیریت نرمال وضعیت مدیریت آبخوان را برای شرایطی برآورد میکند که حجم آب موجود از خود آبخوان و آبخوانهای مجاور تأمین میشود؛ اما در مدیریت پایدار، آب موجود تنها از خود آبخوان تأمین میشود. مقادیر منفی نشان دهنده سوءمدیریت (برداشت بیشتر از آب موجود) و مقادیر مثبت نشان دهنده قابل قبول بودن مدیریت (برداشت کمتر از آب موجود)است. نتایج نشان داد که مقدار مدیریت نرمال در آبخوان های ماهنشان، طارم، مشمپا، زنجان، سجاس، زرین آباد، ابهر و قیدار به ترتیب برابر با 3و 6/5، 2، 9-، 8/9-، 18/5-،30-، 14- درصد و مقدار مدیریت پایدار آنها به ترتیب برابر با 0/1-، 0/38-، 9/7-، 41-، 17/7-، 68- و 106- درصد است طبقه بندی کلاس مدیریتی آبخوانها نیز نشاندهنده مدیریت پایدار برای آبخوان ماهنشان و شبهپایدار برای آبخوانهای طارم و مشمپا بود. آبخوانهای زنجان، سجاس، زرینآباد، ابهر و قیدار همگی دارای مدیریت نرمال و پایدار منفی بودند؛ بنابراین، نوع مدیریت در این آبخوانها از نوع سوءمدیریت است و ضروری است تا برای مدیریت بهتر از منابع آبی، برداشت از آب زیرزمینی از طریق کاهش سطح زیر کشت، افزایش راندمان آبیاری و کشت محصولات با نیاز آبی کمتر صورت پذیرد.

خلاصه : انتخاب بارش طرح گامی مقدماتی در استفاده از روش هاي معمول به منظور برآورد سیلاب هاي طرح است. تعیین الگوي توزیع زمانی بارش به منظور برآورد سیلاب، تعیین پتانسیل سیل خیزي رگبارها و همچنین طراحی سیستم زه کشی از اهمیت ویژه اي برخوردار می باشد. در این پژوهش، براي تعیین الگوي توزیع زمانی بارش در استان سیستان و بلوچستان از گراف هاي 9 ایستگاه باران سنج ثبات پراکنده در سطح استان (مربوط به سازمان هواشناسی و وزارت نیرو طی سال هاي آماري 1347 تا 1385 ) استفاده 18 و ،12 ،9 ،6 ،3 ،2 ، شده که کلیه رگبارهاي شدید هر ایستگاه (در جمع 1136 رگبار) در تداوم هاي 1 24 ساعته قرار گرفته است. روش کار مبتنی بر تجزیه رگبارها به چهار چارك و محاسبه درصد مقدار بارش در هر چارك و رتبه دهی به چارك ها بوده و سپس با میانگین گیري رتبه ها در هر چارك رتبه شاخص مشخص و در نهایت الگوي نهایی هر تداوم به دست آمد. به منظور ارزیابی آماري داده هاي توزیع، بعد از تشکیل جدول توافقی از آزمون کاي اسکوئر استفاده شد. نتایج نشان می دهد که: الف: مقدار بارش حداکثر در تداوم هاي 2 ساعته در همه ایستگاه ها در 25 درصد اول می باشد. ب: در تداوم هاي 1 ساعته مقدار حداکثر بارش در چارك اول و دوم رخ می دهد. ج: به طورکلی در استان سیستان و بلوچستان که داراي آب و هواي بیابانی و خشک می باشد حدود 80 درصد بارش در تداوم هاي کوتاه مدت 1،2،3 و 6ساعته در 25 درصد اول و دوم زمان بارندگی و تدام های بلند مدت( 12و18 و 24ساعته) در 25 درصد سوم اتفاق می افتد.

خلاصه : در چند دهه اخير افزايش دماي زمین باعث بر هم خوردن تعادل اقليمي كره زمين شده و تغ ييرات اقليمي گسترده اي را در اغلب نواحي كره زمين موجب گردیده است که از آن به عنوان تغییر اقلیم یاد می شود. هدف این مطالعه، پیش بینی تغییرات اقلیمی استان سیستان و بلوچستان با استفاده از ریز مقیاس نمایی آماری است که در آن داده های سناریوی A2 مدل گردش عمومی جو ECHO-G اجرا م یشود. برای ارزیابی، تغییرات اقلیمی و خشکسالی استان سیستان و بلوچستان در دوره آماری 1391 تا 1410 توسط مدل LARS-WG ریز مقیاس شدند. در این مطالعه از داده های دمای کمینه، دمای بیشینه، تابش و بارش مدل ECHO-G و داده های واقعی 7 ایستگاه استان شامل چابهار، ایرانشهر، خاش، سراوان، زابل، زهک و زاهدان استفاده شده است.نتایج کلی بررسی ها برای دوره مذکور گویای افزایش 8 درصدی بارش در استان و کاهش تعداد روزهای یخبندان و افزایش میانگین سالانه دما در حدود 3/ 0 درجه سلسیوس می باشد. بیشترین افزایش ماهانه دما مربوط به فصل زمستان به میزان 0/9 درجه سلسیوس خواهد بود. همچنین تعداد روزهای خشک در شهرستان سراوان افزایش و در بقیه شهرستا نها کاهش م ییابد و بطور کلی خشکسالی های این استان در دوره 1410 - 1391 کاهش م ییابد. واژه های کلیدی: تغییر اقلیم، ریز مقیاس نمایی، مدل گردش عمومی جو، سیستان و بلوچستان.