• چینه شناسی عمومی گستره مورد مطالعه

• واحد درپهن با سن میوسن بالایی که تنها در جنوب راندگی چاه‌خان در مکران ساحلی رخنمون دارد.

• این واحد دارای دو زیر گروه مارنی و ماسه‌سنگی است:

• زیر گروه مارنی مشتمل بر مارن‌های خاکستری روشن با میان لایه‌های ماسه‌سنگی کربناتی تا ضخیم لایه معمولاٌ متوسط تا درشت دانه است، که دانه‌های ماسه‌سنگی آن بسیار گرد شده و معمولاٌ لیت آرنایت‌های فلدسپاتیکی است.

• زیر گروه ماسه‌سنگی شامل ماسه‌سنگ‌های ضخیم تا توده‌ای با میان لایه‌های نازک تا ضخیم لایه است.

• ماسه‌سنگ‌ها به رنگ خاکستری تا خاکستری روشن هستند.

• از بارزترین خصوصیات این ماسه‌سنگ‌ها کانالی شدن آن‌هاست.

• به‌دلیل مقاومت بالای بخش ماسه‌سنگی، این واحد در برابر فرسایش نسبت به بخش مارنی، اختلاف توپوگرافی کاملاٌ مشخصی وجود دارد.

• ضخامت کلی در حدود 1200 متر برای بخش ماسه‌سنگی و حدود 1300-1500 متر برای بخش مارنی برآورد شده است. که این تغییر ضخامت بیانگر وجود ساختارهای رشدی در این واحد و در نتیجه رسوبگذاری مرتبط با تکتونیک می باشد.

                                     

 نمایی کلی از واحد مارنی با میان لایه های ماسه سنگی واحد درپهن


نقشه سنگ‌شناسی ساده‌شده سنگ بستر منطقه چابهار، با تأکید بر محل سنگ‌شناسی‌های غالب مارن یا ماسه‌سنگ. به جز سرده چابهار، سن پلیوسن رخنمون های تحت سلطه ماسه سنگ استنباط می شود

 

زمین ساخت و تکتونیک مکران خارجی

گسل چاه‌خان مرز مکران بیرونی و ساحلی را در قسمت خاوری مشخص می‌کند.
 آخرین راندگی در بخش خشکی به‌شمار می‌آید.
طول آن در حدود 140 کیلومتر برآورد می‌شود که بخش اعظم آن در زیر رسوبات کواترنری پنهان شده است.
بخش خاوری گسل به‌دلیل پوشش وسیع کواترنری قابل مشاهده نیست.
بخش باختری به‌دلیل عملکرد گسل‌های راستالغز جابه‌جا شده و به جنوب منتقل شده است.
محل تقریبی گسل چاه‌خان که در جنوب آن رسوبات میوسن بالایی با ارتفاع زیاد قرار دارد.(b, b'): نمایی از زون گسلی چاه‌خان  رخنمون یافته در داخل واحد الیستوسترومی تورتونین. استریونت اندازه‌گیری‌های انجام شده از زون گسلی. بردارها نشانگر حرکت فرادیواره است.
رسوبات دوره کواترنری در منطقه دارای خاستگاه‌های گوناگون‌ هستند و از نهشته‌های کوهپایه‌ای، آبرفتی، رودخانه‌ای، روانابی و بادی تشکیل شده‌اند.
این رسوبات افقی بوده و به‌طور دگرشیب بر روی واحدهای قدیمی‌تر جای گرفته‌اند.
به‌طور عمده شامل نهشته‌های بادزن آبرفتی قدیمی به‌همراه سیلت و رس و آبرفت جوان بستر کنونی رودخانه‌ها است.
همچنین به‌صورت ماسه و شن یا کنگلومرای سست در سراسر مکران پراکنده هستند.
بیشترین توسعه آن‌ها در دشت‌های بین کوهستانی است.
جنس قطعات نیز به‌شدت تحت تاثیر سنگ‌شناسی ارتفاعات اطراف می‌باشد.
این رسوبات در ترازهای مختلف قرار گرفته و حتی تا 10 تراز برای برخی از حوضه‌های آبریز نیز مشاهده می‌شود.
وجود ترازهای مختلف در این منطقه نشان از تاثیر تکتونیک فعال در محدوده مورد مطالعه دارد.

 گسل چاه خان

نقشه تصحیح شده کانون سطحی زمین لرزه‌ها

زلزله خیزی منطقه مکران

در اغلب مناطق کره زمین که پدیده فرورانش رخ می دهد، توان لرزه خيزي بسیار بالا است. این در حالي است كه در مکران، به عنوان یک پهنه فرورانش فعال، لرزه خيزي نسبتا کمی ثبت شده است. یکی از دلایل لرزه خیزی نسبتا کم آن نسبت به سایر مناطق فرورانش جهان می تواند شیب کم پهنه فرورانش باشد.

بلوک دیاگرام ساده که نشان می دهد چگونه لیتوسفر اقیانوسی خلیج عمان به آرامی در زیر مکران ساحلی فرو می رود.
 

سطح مقطع دوبعدی در پهنه فرورانش مکران در طول‌های جغرافیایی آتشفشان بزمان (عناصر قرمز) و سلطان (عناصر آبی). دایره‌های کوچک، کانون‌های زلزله از خطوط متقاطع ضخیم عدم قطعیت مکان در جهت X و Z هستند. ستاره زرد مرکز بازنگری شده برای زلزله 2013 خاش از میانگین جهانی عمق صفحه زیر قوس آتشفشانی بر اساس (Wada and Wang, 2009)  است .

نقشه ژئودزی و ریز لرزه خیزی شرق ایران، افغانستان و پاکستان

مشاهدات سطحی (تکتونیک، مغناطیس و ژئودزی) نشان دهنده یک ناپیوستگی فشاری متشکل از چندین گسل است که به‌صورت مایل به حرکت صفحه همگرا برخورد می‌کنند. در حالی که مشاهدات عمیق تر (زلزله شناسی) انتقال صاف در سراسر سیستم گسلی هیچ گسل تبدیل لیتوسفری ایجاد نشده است.

این ناودیس در بخش باختری مکران واقع شده است و در این ناحیه به‌علت نبود داده‌های دستگاهی مربوط به زلزله‌های پیشین و همچنین به‌علت تراکم کم جمعیت، فاقد داده‌های مربوط به زلزله‌های تاریخی است.

ولی ساختگاه فرورانش با شیب کم مکران ممکن است آن را مستعد زلزله‌های بزرگ کند
 

نقشه گسل‌های مکران ایران و پاکستان و نواحی وابسته با توجه به توپوگرافی

گسل‌های ایران از نقشه گسل فعال ایران و گسل‌های افغانستان و پاکستان از هستند. گسل‌ها و نواحی شکستگی در اقیانوس هند و دریای عمان متعلق به هستند. پیکان‌های قهوه‌ای به سمت جنوب، فرورفتگی‌های تکتونیکی میکروصفحه‌های قاره‌ای بلوک‌های لوت و هیرمند (اوراسیا) را در صفحه عربی نشان می‌دهند. بردارهای آبی شمال نیز مقادیر نسبی تغییر شکل داخلی بلوک‌های زاگرس، لوت و هیرمند را نشان می‌دهند. شرقی‌ترین بردار آبی، فرورفتگی‌های تکتونیکی صفحه هند به اوراسیا را نشان می‌دهد
 

نیمرخ‌های تهیه شده توسط محققین مختلف به‌همراه روش مطالعه در پیرامون پهنه فرورانش مکران.

با توجه به نقش قطعه‌بندی در کنترل دگر شکلی در مناطق فرورانش، تعیین قطعات اصلی یک پهنه فرورانش براساس گسل‌های انتقالی برای شناخت هر چه بیشتر خطرات احتمالی زمین‌لرزه و سونامی ناشی از آن ضروری است.

نقشه ساختاری گسل مکران و گسل‌های تاثیرگذار بر روی هندسه آن.      

گسل مکران در بخش شرقی به پیوستگاه سه گانه و در بخش غربی به حاشیه تراگذر میناب (ZMPF) ختم می‌شود.
 

آثار سطحی گسل‌های موجود در بخش شرقی دریای عمان

بررسی‌های  نشان می‌دهد گسل مکران از 6 قطعه اصلی با آرایش پلکانی تشکیل شده است. در مطالعات لرزه‌نگاری بازتابی مختلفی که بر روی فرادیواره این شش قطعه صورت پذیرفته است، چین‌خوردگی‌ها و راندگی‌هایی موازی با گسل مکران در داخل دریا دیده می‌شوند.
بر روی تصاویر توپوگرافی کف دریا نیز گسل سونه و گسل های انتقالی دیگری که گسل مکران را قطع کرده‌اند، قابل ردیابی‌اند. به‌طوری که ادامه آن‌ها در خشکی نیز قابل مشاهده می‌باشد. در امتداد این خطواره‌های گسلی، جابه‌جایی‌های منشورهای برافزایشی دیده می‌شود.

                           

گسل‌ها به‌همراه تعدادی از سازوکار زمین لرزه‌های روی داده در منطقه

منطقه فرورانش مکران کنترل عمده‌ای بر خطر لرزه‌ای منطقه دارد. به گونه‌ای که قسمت شرقی این پهنه در دوران تاریخی اخیر فعال بوده است، قسمت غربی آن فعال نبوده است. از ديدگاه لرزه زمين ساختي، فعاليت‌هاي لرزه‌اي زيادي نظير بسياري از گوه‌هاي فزاينده دنيا در منطقه مكران انتظار مي‌رود؛ ولي اين منطقه كه بين مجموعه گسل‌هاي تراگذر زندان - ميناب و اورنچ واقع شده، فعاليت لرزه‌اي كمي از خود نشان مي‌دهد.
 

         نقشه لرزه خیزی منطقه مکران                                                                                           نقشه لرزه زمین ساختی منطقه مورد بررسی 

براساس مطالعات انجام شده، وجود حجم قابل توجهي از رسوبات سخت نشده مي‌تواند بيانگر عدم رويداد زمين لرزه‌هايي بزرگ در گوه‌هاي فزاينده بخش غربي مكران  باشد. لرزه‌خیزی در مکران در زمان‌های مختلف مورد بررسی قرار گرفته است.

این نقشه نشان دهنده این واقعیت است که لرزه خیزی از سال 1929 تا 2018 افزایش یافته است. دو زلزله متوسط 5.2 و 5.3 در فراساحل عمان قابل توجه هستند.




(A) محیط تکتونیکی. (B) تصویر DEM  (SRTM) آبی تیره = 0 متر، قرمز = 700 متر ارتفاع. (C) تصویر ماهواره‌ای لندست از بخشی از مکران ساحلی در نزدیکی چابهار (جنوب جنوب ایران).

تاریخچه زلزله‌ها در مکران

لازم به ذکر است منطقه تنگه هرمز و گسل زنده میناب (غرب مکران) از نظر لرزه‌ای فعال هستند. با توجه به عدم قطعیت کانون کلان لرزه‌ای زمین‌لرزه‌های تاریخی، باید به این نکته توجه کرد که فقدان اطلاعات تاریخی تا چه اندازه بر حل یک سوال در مورد تفسیر لرزه‌ساخت زمین‌ساختی یک ناحیه لرزه‌خیز تأثیر قابل‌توجهی دارد. زمین لرزه دیگری نیز ظاهرا در سال 1497 در شمال شرقی عمان رخ داده است.

قابل توجه است که گوه برافزایشی بر روی صفحه فرورانش کننده احتمالاً تحت تغییر شکل فعال است، همان‌طور که در زلزله 7.7 مگاواتی 2013 نمونه‌ای از آن بود. پس از رویداد سپتامبر 2013، سونامی به احتمال زیاد ناشی از رانش زمین در امتداد سواحل عمان اتفاق افتاده است .
سیستم ساختاری اصلی منطقه فرورانش مکران. منطقه گسیخته از زمین‌لرزه‌های تاریخی قوی در مکران SF: گسل Sonne، تعیین یک مرز ریز صفحه کوچک، به نام میکروصفحه.
مکانیسم کانونی زلزله، mb > 4، از سال 1945 تا 2013 از  GCMT

تاریخچه 

آخرین زمین‌لرزه در منطقه مطالعاتی

 در ساعت 07:50 سه شنبه 12 اسفند ماه 1402 ، زمين‌لرزه‌اي با بزرگاي 5/6 در مقياسMN  در عمق 80 کيلومتري از سطح زمين شوسف از توابع استان سيستان و بلوچستان را لرزاند.  رومرکز اين رخداد توسط مرکز لرزه‌نگاري موسسه ژئوفيزيك دانشگاه تهران در حدود 44 کيلومتري فنوج، 67 کيلومتري گلمورتی، 67 کيلومتري بنت گزارش شده است .نزديکترين گسل‌ها تا فاصله 150 کيلومتري از رومرکز اين زمين‌لرزه عبارتند از: گسل جازموريان در فاصله 2 کيلومتري،گسلLashar  در فاصله 30 کيلومتري و گسلAnar Dar در فاصله 70 کيلومتري.

Date: 2024/03/05		Local Time: 07:50
Reference	Longitude E	Latitude N	Magnitude	Depth (Km)
USGS	59.33	27.10	5.4	35
IRSC	59.36	26.88	5.6	80
EMSC	59.41	27.05	5.4	10

مشخصات گزارش فوري رخداد زمين لرزه 15 اسفند ماه 1402 فنو ج – سيستان و بلوچستان بر گرفته از منابع گوناگون
 

مکانیزم های کانونی مربوط به زمین لرزه ها در این منطقه(EMSC)

نقشه لرزه زمينساخت منطقه با مقياس 1:2500000 (سازمان زمين شناسی کشور)

رسوب گذاری در مکران
منطقه مکران، واقع در جنوب شرقی ایران و جنوب غربی پاکستان، یکی از مناطق کلیدی با سطح بالای رسوب‌گذاری در کشور شناخته می‌شود.

در مقایسه با دیگر مناطق ایران، مانند حوضه‌های زاگرس و کوه‌های البرز که رسوب‌گذاری کمتری دارند، مکران با ویژگی‌های منحصربه‌فرد خود، محل مناسبی برای جمع‌آوری حجم زیادی از رسوبات است.

عوامل مختلفی همچون جریانات دریایی و طوفان‌های موسمی به جابجایی و انباشت رسوبات کمک می‌کنند و فعالیت‌های تکتونیکی دائمی در این ناحیه تأثیرات عمیقی بر فرسایش و انتقال رسوبات دارند.

منطقه مکران به واسطه ویژگی‌های جغرافیایی خود مانند موقعیت ساحلی، فعالیت‌های تکتونیکی و آب و هوای مناسب، شرایط ایده‌آل برای انباشت رسوبات فراهم می‌آورد.
 

ارتباط با رسوب‌گذاری:

موقعیت ساحلی: مناطق ساحلی به دلیل نزدیکی به دریاها و اقیانوس‌ها، محیط‌های مناسبی برای رسوب‌گذاری هستند. امواج، جریان‌های دریایی و جزر و مد می‌توانند مواد رسوبی را به سواحل آورده و انباشت کنند.

مکران یک منطقه ساحلی است که در حاشیه دریای عمان و خلیج فارس قرار دارد. این موقعیت، آن را در معرض فرایندهای دریایی و رسوب‌گذاری قرار می‌دهد.

حوضه‌های رسوبی: وجود حوضه‌های رسوبی برای انباشت رسوبات ضروری است. این حوضه‌ها می‌توانند به صورت گودال‌های اقیانوسی، دشت‌های ساحلی، دلتاها یا دریاچه‌ها باشند.

مکران بخشی از حوضه رسوبی است، که یک منطقه فرورانشی است و باعث ایجاد یک حوضه عمیق در امتداد ساحل شده است.

شیب ملایم: شیب ملایم در مناطق ساحلی و حوضه‌های رسوبی به رسوبات اجازه می‌دهد به آرامی انباشته شوند. شیب‌های تند می‌توانند باعث جابجایی سریع رسوبات و فرسایش شوند.

مکران دارای مناطق کوهستانی در فاصله از دریا و مناطق هموار و ساحلی در امتداد دریا است که تنوع توپوگرافی آن باعث انباشت رسوبات در انواع مختلف محیط‌ها شده است. شیب ملایم در بخش‌های ساحلی نیز باعث تسهیل انباشت رسوبات می‌شود.
 

در این منطقه، نوع رسوبات بسیار متنوع بوده و شامل رسوبات آواری، دریایی و گاهی آتشفشانی می‌شود. رسوبات آواری، عمدتاً از فرسایش کوه‌ها و مناطق مرتفع مجاور تأمین می‌گردند. در زمان وقوع سیلاب‌ها، حجم زیادی از مواد به دریای عمان منتقل می‌شود

رسوبات دریایی این ناحیه شامل سنگ‌های آهکی، شیل‌های غنی از فسیل‌های دریایی و مارن‌های نازک است که به دلیل وجود ترکیبات کربناته خود، دارای ارزش اقتصادی و علمی بالایی هستند.
مناطق ساحلی دریای مکران به محلی برای بررسی آثار رویدادهای طبیعی نظیر سونامی نیز تبدیل شده‌اند. شواهد رسوب‌شناسی ناشی از این رویدادها، اطلاعات ارزشمندی درباره تاریخچه این ناحیه و فرآیندهای طبیعی فراهم می‌کند و به پژوهشگران کمک می‌کند تا الگوهای رسوبی مرتبط با سونامی‌ها را شناسایی و تأثیرات آن‌ها بر زیستگاه‌های ساحلی را تجزیه و تحلیل کنند.
وجود فسیل‌های متنوع در رسوبات مکران، اطلاعات مهمی درباره تاریخچه زیست‌محیطی و تغییرات اقلیمی در دوره‌های مختلف زمین‌شناسی ارائه می‌دهد، که این خود می‌تواند در تحلیل و فهم الگوهای تغییرات زیست‌محیطی مؤثر باشد.

پدیده رسوب گذاری در مکران اثرات اکولوژیکی قابل توجهی به همراه دارد:
تغییرات در اکوسیستم‌های دریایی: 

دگرگونی در بستر دریا

 انباشت رسوب جدید می‌تواند به تغییرات در نوع و ساختار بستر دریا منجر شود، تأثیر منفی بر گونه‌های بومی و زیستگاه‌های آن‌ها داشته باشد.

کاهش کیفیت آب

رسوبات حاوی مواد مغذی و آلودگی ممکن است به کاهش کیفیت آب منجر شوند و بر زندگی جانوران دریایی تأثیر بگذارند.

تغییرات در تنوع زیستی:

رقابت بین گونه‌ها

ورود مواد و رسوبات جدید می‌تواند به رقابت بین گونه‌های مختلف آبزیان منجر شود و ممکن است برخی گونه‌های حساس به شرایط جدید توانایی زنده ماندن را از دست بدهند.

از بین رفتن زیستگاه‌ها

 رسوب‌گذاری در مناطق مرزی ساحلی می‌تواند زیستگاه‌های بسیاری از موجودات، مانند ماهی‌ها، نرم‌تنان و گیاهان دریایی را تحت تأثیر قرار دهد.

تأثیر بر زندگی آبزیان: 

تغییرات در محل زاد و ولد

بسیاری از گونه‌های آبزی عادت دارند در بسترهای خاصی زاد و ولد کنند. تغییرات در بستر ممکن است تأثیرات منفی بر فرایند زاد و ولد این گونه‌ها بگذارد.

کاهش جمعیت‌ها

 اگر شرایط برای گونه‌های خاص مناسب نباشد، می‌تواند به کاهش جمعیت آن‌ها در این منطقه منجر شود.

تاثیر در منابع آب زیرزمینی:

آلودگی منابع آب

سیلاب‌ها می‌توانند مواد آلی و شیمیایی را از سطح زمین حمل کرده و به منابع آبی زیرزمینی آلوده کنند. این آلودگی به سلامتی اکوسیستم‌ها و انسان‌ها آسیب می‌زند.
تأثیرات بر کشاورزی و زمین‌های زراعی:اگر رسوبات به زمین‌های زراعی وارد شوند، می‌توانند به کاهش باروری خاک، تغییر در ترکیب مواد مغذی و همچنین آسیب به محصولات زراعی منجر شوند. 

تأثیر بر جامعه انسانی:
آسیب به زیرساخت‌ها
سیلاب‌ها می‌توانند به زیرساخت‌های انسانی مانند جاده‌ها، پل‌ها و سیستم‌های آب و فاضلاب آسیب برسانند و به تبع آن زندگی روزمره مردم را تحت تأثیر قرار دهند.

تأثیر بر صنایع محلی

 اقتصاد محلی، به ویژه در زمینه شیلات و کشاورزی، ممکن است تحت تأثیر تغییرات اکولوژیکی و از بین رفتن زیستگاه‌ها قرار گیرد.
 

در بُعد اقتصادی، این ویژگی‌ها و تغییرات زیست‌محیطی تأثیر عمیقی بر اقتصاد محلی و توسعه پایدار دارند. منابع طبیعی وابسته به زمین و آب، از جمله کشاورزی و شیلات، به شرایط اکولوژیکی و رسوبی این ناحیه وابسته هستند. بنابراین، شناخت بهتری از این ویژگی‌ها می‌تواند به سیاست‌گذاران کمک کند تا برنامه‌های مدیریت مؤثرتری برای استفاده بهینه از این منابع تدوین کنند.

رسوباتی که به واسطه سیلاب‌ها به مکران می‌رسند، به‌ویژه اهمیت ویژه‌ای دارند. این رسوبات، غنی از مواد مغذی و آلی هستند که به بهبود کیفیت خاک در این ناحیه کمک می‌کند. به‌ همین دلیل، کشاورزی در مکران می‌تواند از این لحاظ بهره‌وری بالایی داشته باشد و محصولاتی مانند خرما، مرکبات و انواع سبزیجات با کیفیت بالا تولید شود. این محصولات نه‌تنها در بازار داخلی مورد استقبال قرار می‌گیرند بلکه قابلیت صدور به کشورهای همسایه و بازارهای بین‌المللی را نیز دارند.

   

با توجه به ویژگی‌های خاص منطقه مکران، بدون شک رسوبات می‌توانند به‌عنوان منبعی طبیعی برای تأمین نیازهای محلی به کار روند.

با کشت و نگهداری از گیاهان بومی و اجرای استانداردهای کشاورزی، می‌توان به بهره‌برداری پایدار از این منابع میسر شد. این روش نه‌تنها به افزایش امنیت غذایی کمک می‌کند، بلکه فرصت‌های شغلی جدیدی نیز در زمینه‌های کشاورزی و صنایع وابسته ایجاد می‌نماید.

در نهایت، توجه به ته‌نشینی رسوبات و استفاده بهینه از آن می‌تواند به‌عنوان الگویی برای توسعه پایدار در منطقه مکران مطرح شود. با برنامه‌ریزی و مدیریت مؤثر منابع طبیعی، می‌توان به بهره‌برداری بهینه از این رسوبات برای تولید محصولات کشاورزی و صادرات آن‌ها پرداخت.

با توجه به تأثیرات قابل توجه تغییرات اقلیمی بر کشاورزی و رژیم‌های رسوب‌گذاری در منطقه مکران، سیاست‌گذاران باید به‌طور جامع و همزمان به مدیریت منابع طبیعی و حفاظت از تنوع زیستی بپردازند.
 

یکی از گام‌های مؤثر، توسعه برنامه‌های مدیریت منابع آب است.

 تأسیس مخزن‌های جدید برای جمع‌آوری آب باران و سیلاب‌ها، به‌ویژه در فصول پر بارش، می‌تواند به تأمین آب مورد نیاز برای آبیاری کمک کند و از کمبود آب در دوره‌های خشک جلوگیری نماید.

همچنین، بهبود روش‌های کشاورزی و ترویج کشاورزی پایدار از دیگر اولویت‌هاست. این به معنای استفاده از تکنیک‌های نوین مانند کشت مخلوط و زراعت درختی به همراه زراعت دیم است که می‌تواند به تقویت خاک و کاهش فرسایش آن منجر شود.

   

در نهایت، حفاظت و تقویت تنوع زیستی از طریق ایجاد مناطق حفاظت‌شده و حمایت از اکوسیستم‌های طبیعی، می‌تواند به حفظ گونه‌های جانوری و گیاهی و همچنین به بهبود کارایی منابع طبیعی کمک کند.
•این اقدامات می‌توانند مکران را به یک منطقه کلیدی در تولید محصولات کشاورزی مرغوب تبدیل کرده
•با توجه به پتانسیل‌های موجود، نیازهای بازارهای داخلی و خارجی را تأمین نمایند.
•همچنین به کارگیری فناوری‌های نوین در کشاورزی و آبیاری می‌تواند به کاهش مصرف آب و افزایش کارایی تولید کمک کند
• در نهایت منجر به توسعه پایدار این منطقه و کاهش آثار منفی ناشی از تغییرات اقلیمی گردد.

رسوباتی که به واسطه سیلاب‌ها به مکران می‌رسند، به‌ویژه اهمیت ویژه‌ای دارند. این رسوبات، غنی از مواد مغذی و آلی هستند که به بهبود کیفیت خاک در این ناحیه کمک می‌کند. به‌ همین دلیل، کشاورزی در مکران می‌تواند از این لحاظ بهره‌وری بالایی داشته باشد و محصولاتی مانند خرما، مرکبات و انواع سبزیجات با کیفیت بالا تولید شود. این محصولات نه‌تنها در بازار داخلی مورد استقبال قرار می‌گیرند بلکه قابلیت صدور به کشورهای همسایه و بازارهای بین‌المللی را نیز دارند.